| Linux FAQ | ||||||||||||
|
|
|
||||||||||
wyszukiwarka zaloguj sie |
||||||||||||
|
Montowanie partycji FAT i NTFS » 2008-01-29 06:38:44 » dodal: rychu » » czytan: 45650 » dzial: System » jedno z najczęściej zadawanych pytań... wersja 2.1, aktualizacja: 19.12.2007 1. WPROWADZENIE W Linuksie wszystko jest plikiem, stąd każdemu fizycznemu dyskowi czy partycji na tym dysku odpowiada konkretny plik w katalogu /dev. Chcąc uzyskać dostęp do danego urządzenia, odwołujemy się do reprezentującego go pliku. Nie ma tu takich rzeczy jak C:, D:, E:, ... wszystkie dostępne partycje dysków, płyty CD/DVD, flaszki, aparaty, komórki i inne cuda są montowane do jednego wspólnego drzewa katalogowego (ang. root directory), oznaczanego po prostu łamakiem / (ang. slash). Dostęp do poszczególnych dysków (...a właściwie do systemów plików, które zostały założone na partycjach, które się na tych dyskach znajdują) jest zrealizowany w ten sposób, że każdy z tych systemów plików (ang. file system) jest zamontowany w którymś miejscu naszego dużego drzewa katalogowego. Pracując przy komputerze zwykle wszystkie dane trzymasz w jednym miejscu. Dokumenty, muzyka, zdjęcia, jakieś inne projekty. Wg zarządzenia Billa G. takim miejscem w Windows jest katalog Moje Dokumenty. Niektórzy wolą trzymać swoje dane w innym miejscu, inni wręcz tworzą w tym celu osobny dysk D:. W Linuksie funkcję takiego dysku D:, czyli miejsca na dane użytkowników pełni katalog /home. Tutaj linuksiarze trzymają wszystkie swoje własne pliki. Jeśli zatem planujesz dłuższą przygodę z tym systemem, załóż osobną partycję na ten katalog. Jeśli natomiast twój Linux ma pracować jako serwer, wtedy nie potrzebujesz osobnej partycji na /home, warto natomiast umieścić na osobnej partycji katalog /var. Nadto, tradycyjnie do montowania 'obcych' (m.in. shitowych) systemów plików w Linuksie wykorzystuje się katalog /mnt, choć ostatnio w Debianie nastała moda na montowanie wszystkiego co się da w katalogu /media. 2. NOMENKLATURA 2.1. OZNACZENIA DYSKÓW 2.1.1. Dyski i napędy CD/DVD IDE: /dev/hda - primary master /dev/hdb - primary slave /dev/hdc - secondary master /dev/hdd - secondary slave Jeśli posiadasz dodatkowe kontrolery IDE na PCI, to oczywiście poszczególne kanały są oznaczone kolejnymi literami alfabetu. Uwaga: jeśli używasz sterownika libata do obsługi dysku IDE, to jest on oznaczony wg nazewnictwa SATA. 2.1.2. Dyski i napędy CD/DVD podłączone do interfejsu SATA, SCSI lub USB. W tym także pamięci flash, czytniki kart pamięci, aparaty fotograficzne, odtwarzacze mp3/mp4, telefony komórkowe i inne wtykalne badziewia (dla porządku nazwijmy je wtykaczami): /dev/sda /dev/sdb /dev/sdc ... /dev/sdz 2.2. OZNACZENIA PARTYCJI Partycje na dyskach oznaczane są kolejnymi liczbami zaczynając od 1, z tym, że: - partycje o numerach 1-4 są to partycje podstawowe; - partycja rozszerzona jest szczególnym rodzajem partycji podstawowej; - partycje o numerach 5 i powyżej są to partycje logiczne, które tworzy się w obrębie partycji rozszerzonej. Zasady te są ważne dla tablicy partycji typu IBM/MS-DOS, najpowszechniej stosowanej w Europie przez użytkowników Windows oraz Linuksa. Oczywiście istnieją również inne rodzaje partycji - np. firmy Macintosh czy Sun proponują własne rozwiązania, jednak nie będziemy się nimi zajmować. W przypadku twardych dysków zwykle odwołujemy się do pojedynczych partycji utworzonych na tych dyskach: często mają one różne systemy plików i jak już sobie powiedzieliśmy, są montowane w różnych miejscach drzewa katalogowego / Przykład: /dev/hda1 – pierwsza partycja na pierwszym dysku IDE; /sev/sda1 – pierwsza partycja na dysku SATA/SCSI/USB. Gdy chodzi o dyskietki, napędy CD/DVD oraz niektóre odtwarzacze mp3/mp4, komórki czy aparaty fotograficzne, nie wyróżnia się poszczególnych partycji na tym urządzeniu, urządzenie montujemy jak gdyby 'w całości'. Przykład: /dev/fd0 – dyskietka w pierwszej stacji dysków; /dev/fd1 – dyskietka w drugiej stacji dysków (kto w dzisiejszych czasach ma dwie stacje dyskietek?); /dev/hdb – płyta w napędzie CD/DVD IDE; /dev/sdb – płyta w napędzie CD/DVD SCSI (albo IDE z zastosowaną symulacją SCSI – stosowane przed serią jąder 2.6); /dev/sdc1 – typowy pendrive, odtwarzacz mp3/mp4, albo inny wtykacz; /dev/sdc – nietypowy wtykacz – niektóre urządzenia jądro widzi w taki sposób. 3. MONTOWANIE 3.1. PROGRAM MOUNT W sensie podstawowym, zamontowanie jakiegoś urządzenia polega na wydaniu polecenia: mount -t typ -o opcje urządzenie katalog Po skończonej pracy urządzenie należy odmontować: umount urządzenie albo umount katalog W codziennej praktyce nie będziemy się tym poleceniem posługiwać – po prostu poinformujemy nasz system, jakie urządzenia, z jakimi opcjami i w którym miejscu ma zamontować. Miejscem, w którym przechowywane są te informacje jest plik /etc/fstab. 3.2. MONTOWANIE PARTYCJI NA DYSKU TWARDYM Wykonując polecenie: fdisk -l ...otrzymujesz informacje o wszystkich partycjach na wszystkich dyskach ATA i SATA. Przykład: Disk /dev/sda: 320.0 GB, 320072933376 bytes Na tym dysku mamy dwie partycje linuksowe (partycje 1 i 6) i linuksową partycję wymiany (2). Poza tym mamy tu też jedną partycję NTFS (3) oraz jedną FAT32 (5). Partycja nr 4 jest to partycja rozszerzona. Plik /etc/fstab w tym momencie wygląda następująco: # /etc/fstab: static file system information. Jak widzimy, mamy tu tylko partycje linuksowe (oraz przy okazji CD-ROM i stację dysków). Zatem powinniśmy uzupełnić ten plik o dwie kolejne linie: /dev/sda3 /shit/C ntfs-3g rw,uid=1000,gid=100,fmask=0111,dmask=0,locale=pl_PL.utf8,silent 0 0 Dodaliśmy zatem partycję NTFS, podmontowaną w miejscu /shit/C, a także partycję FAT32 na /shit/D. Oczywiście, katalogi te należałoby teraz założyć, używając do tego mkdir, a po wydaniu polecenia: mount -a ...Twoje systemy plików powinny być już zamontowane tam, gdzie trzeba. Przy następnym starcie systemu zostaną zamontowane automatycznie. Żebyś nie musiał uskuteczniać żadnego RTFM, w przykładzie powyżej podałem komplet optymalnych opcji montowania – możesz je w zasadzie bezmyślnie skopiować i wkleić do swojego fstaba. Uwaga odnośnie NTFS: żeby zamontować ten system plików, musisz zainstalować pakiet ntfs-3g. Upewnij się też, że parametr locale jest identyczny z tym, jaki masz ustawiony w systemie. Możesz to sprawdzić poleceniem: locale -a Uwaga odnośnie UID: jeśli nie wprowadzisz tej wartości, będzie ona rozumiana jako 0 (zero), a zatem wszystkie pliki na danej partycji należeć będą do użytkownika root. Spowoduje to, że możliwość zapisywania na tę partycję będzie miał tylko root, a zwykły user już nie, co nie jest zbyt wygodne. Najlepiej więc podać numer UID lub nazwę zwykłego usera, na którym pracujesz, kiedy nie potrzebujesz uprawnień superużytkownika. -- Podziękowania dla czadmana i bns za celne uwagi. Więcej informacji na stronach man: mount (8), fstab (5) i ntfs-3g (8) -- rychu <rychu(at)dug.net.pl> |
||||||||||||